Waardoor word je high van hardlopen?

Wat gebeurt er in je lichaam als je van hardlopen helemaal euforisch wordt?

Je bloed wordt door je lichaam gepompt, je longen vullen zich met zuurstof en het lijkt wel of je boven het looppad zweeft. Zo beschrijven veel mensen het verschijnsel dat ‘runner’s high’ wordt genoemd: je komt in een bijna euforische bui als je het uiterste van je lichaam vergt. Het is een subjectieve ervaring die sterk per persoon varieert, en daardoor is het voor onderzoekers lastig om er een sluitende verklaring voor te vinden.
In de jaren 70 werd er echter een groep opiumachtige stoffen ontdekt: endorfinen. Deze stoffen komen vrij uit de hypofyse en de hypothalamus, en hechten zich aan een aantal receptoren die op het oppervlak van de hersencellen zitten. In de jaren 80 wisten onderzoekers te melden dat ratten die flink in een molentje moesten lopen of een eind zwommen in het bassin van het lab, een hoger gehalte aan endorfine in de hersenen kregen. De endorfinen zouden dus als een natuurlijke variant van morfine werken. Als een lichaamsopium zeg maar, waar ook proefmuizen aan verslaafd kunnen raken die vaak en intensief moeten trainen.
De endorfinereactie doet zich ook voor bij mensen. Het is echter moeilijk om daar statistisch significante onderzoeksgegevens van te krijgen, omdat de reactie op endorfine sterk varieert. De meting van het endorfinegehalte bij mensen is vrij onzeker, omdat de onderzoekers in het lichaam meten en niet in de hersenen, waar de endorfine in eerste instantie vrijkomt. Het wetenschappelijke wereldje is het nog niet eens over de oorzaak van de runner’s high, maar zoekt het toch vooral in de hoek van de endorfine.