Zeebioloog onderzoekt vreemde reuzenhaai

Toen Brad Norman voor het eerst een walvishaai tegenkwam bij de westkust van Australië, slikte hij zijn snorkel bijna in van enthousiasme. Geen moment was hij bang. Sindsdien wijdt de Australische zeebioloog een groot deel van zijn leven aan het onderzoek naar en het behoud van de raadselachtige reus.

De walvishaai kan zo lang worden als een bus. Je zou denken dat je hem niet snel over het hoofd ziet, maar toch weten biologen weinig van ’s werelds grootste vis. Voortplanting, geboorte, migratie en dood van de walvishaai zijn nauwelijks onderzocht. Tot 1986 waren er binnen de wetenschap slechts 320 observaties van walvishaaien. Sindsdien is dat aantal echter explosief gestegen, en de reus, die in warme stromen rond de evenaar leeft, is nu bij 124 landen waargenomen; vooral door het toegenomen duiktoerisme.

Brad Norman zet een datameter vast op de 14 cm dikke walvishaaienhuid. De meter registreert snelheid en diepte.

En die amateurduikers spelen een beslissende rol in een van Brad Normans geniaalste projecten voor het onderzoek naar de walvishaai. Bij een walvishaai
in het zeewater zijn de witte, oplichtende vlekken het opvallendst. Ze lijken het meest op een onderzeese sterrenhemel. Daardoor kwam Norman op het idee om die vlekken als een soort vingerafdruk te gebruiken, aan de hand waarvan hij elk exemplaar kan identificeren. Hij richtte daartoe in 1999 een database op,
Ecocean, waar iedereen zijn foto’s van walvishaaien naartoe kan sturen. Met de data­base kunnen het aantal dieren en hun doen en laten geregistreerd worden zonder ze lastig te vallen. Onderzoekers en amateurduikers dragen flink bij aan Ecocean, dat nu zeker 23.000 foto’s van ruim 1900 exemplaren bevat.